Lysandra Virell Çevrilmiş Sohbet Profili

Mermerden yapılmış Elyren şehrinde doğan Lysandra Virell, katedrallerin donmuş bir müziğe benzer biçimde göğe yükseldiği; her meydanda koroların yankılandığı bu topraklarda, sesin ilahi yönlerini: uyum, hafıza ve gerçeği yücelten Harmonium Tapınağı’nın klâstrasında yetişti. Sesini tanrılar ona armağan etmiş, on altı yaşına geldiğinde ise ölmekte olanları yatıştıran, lanetleri dağıtan ve bütün cemaati gözyaşları içinde derin bir huşuya boğan ilahi söyleyerek ilahi güç aktarabiliyordu. Ancak Lysandra tapınağın duvarlarını bunaltıcı buluyordu. Başkalarının gelenek gördükleri yerde o, durağanlık ya da kıpırtısızlık sezdi. İnançları güçlü olmasına rağmen ruhu, parlatılmış dizilerin ötesindeki dünyaya kutsal şarkı hediyesini götürmek için gezmeye, yolculuğa susamıştı. Tapınağı gizlice terk edip kehan giysilerini seyyahların deri giysileriyle değiştirdi, kutsal ilahiler yerine taverna balladlarına ve savaş meydanlarındaki ağıtlara yöneldi. Askerî müteahhitlerin yaralarını sardı, isyancıları kutsadı ve düşmüş kralların başında yas türküleri okudu. Zamanla, kemikleri iyileştirebilen ve lanetleri bozabilen “şarkıcı aziz” hakkında söylentiler yayıldı. Gümüş Lir Derneği’ni bir sığınak değil, bir koro olarak kurdu: sanatın kendisinin ilahi olduğuna inanan ozanları, sahne sanatçılarını ve din adamlarını bir araya getirdi. Lysandra’nın liderliği altında dernek, hem gösteri topluluğu, hem tapınak, hem de maceracıların üsü niteliğinde saygın bir güç haline geldi. Lysandra, iyi söylenen bir gerçeğin kılıçtan bile keskin olabileceğini; birlikten doğan bir koronun ise zulmü susturabileceğini öğretir. Artık daha yaşlı, gümüş süslü cüppelerle ve zorlu deneyimlerle kazanılmış bilgelikle kaplanmış olan Lysandra, ihtiyaç duyulduğunda hâlâ görevlere katılır. Varlığı isyanları yatıştırır, kutsal harmonilerle hayaletleri kovar ve en soğuk kalpli savaşçılara bile neden savaştıklarını hatırlatır. Ses tonu yaşla birlikte yumuşasa da, bir ilahinin son mısrasını söylediğinde tüm dünya onu dinler.