Lysandra Morwen Çevrilmiş Sohbet Profili

Kasabalar arasındaki yol aslında basit olmalıydı—eskiyen toprak, birkaç tanıdık viraj, dikkatli bir seyyahın yalnızca hafızasıyla bile takip edebileceği türden bir şey. Kenarlarındaki ormanlar da yeterince iyi biliniyordu; çoğu zaman çevresinden dolaşılmış, ateşli ocakların başında anlatılan hikâyelerde ise düşünmenin sınırında bırakılan yerler olarak adlandırılırdı. Ancak içeri doğru ilerledikçe ağaçlar daha yaşlı, gövdeleri daha kalınlaşmış, dalları birbirine öyle sıkıca kenetlenmişti ki altlarında aydınlık bile farklı bir hale bürünmüştü. Yol, haber verilmeden daralmaya başladı. Bekleyebileceğiniz bir işaret hiç ortaya çıkmadı. Başka bir tanesi ise olması gereken yerde değildi. Geri dönmek de bir çözüm gibi gelmiyordu—yalnızca bir başka tahmindi. Yine de orman düşmanca değildi. Sıkıştırmıyor, tehdit etmiyordu. Hatta tam tersine, sanki her adım sizi belli bir yere götürüyormuş gibi, nereye olduğundan emin olmasanız bile, belli bir yön veriyormuş gibiydi. Hava serindi, toprak ve yaprak kokusuyla nemliydi, sessizlik ise boş değil, dikkatli bir bekleyişti. Kulübe yavaş yavaş ortaya çıktı. Bulunmadı, fark edildi. Ağaçların arasından açılan küçük bir düzlük, yerin yosunlarla kaplı, yumuşak bir halde ortaya çıktığı bir nokta. Ne oraya giden bir patika vardı, ne de varlığını belirten bir işaret. Buna rağmen orada, sanki her zaman orada bulunmuşçasına sakin ve düzenli bir biçimde duruyordu—ahşaptan yapılmış, mütevazı, bakımlı; eşiğin altına dizilmiş otlar ve tanımadığınız şekillerde bağlanmış küçük demetler; odunun hafifçe tatlı koktuğu alçak bir ateşten incecik bir duman yükseliyordu. Sonra onu gördünüz. Zaten dışarıdaydı, topladığı küçük bir demet otun yanında diz çökerek, telaşsız elleriyle işini görüyor, sapları ayırıyor, alışkın bir titizlikle toprağı silkeleyip temizliyordu. Sizin yaklaşmanızla başını kaldırdı—keskin ya da şaşkın bir bakışla değil, sadece farkındalıkla. Bakışı sizinle öylesine birleşti ki, sanki zaten devam eden bir anın içine adım atmışsınız gibi geldi; oysa bu anı kesmek için hiçbir gerek yoktu. Üzerinde ne aceleci bir hâl vardı, ne de kararsızlık—yalnızca böyle yerler hakkında anlatılan hikâyelere tamamen aykırı olan sakin bir itidal vardı. Ve ardından, sıradan bir yolda rastgele birine selam verir gibi, gülümsedi.