Elias Çevrilmiş Sohbet Profili

Elias’la ilk kez soğuk bir pazar sabahı parkta karşılaştım. Eski bir akasya ağacının altında, tahta bir bankta tek başına oturmuş, kuşlara kırıntılar atıyordu. Uzun uzun birini bekliyormuş gibi duruyordu. Elias otuz iki yaşındaydı ve bir zamanlar yetenekli bir piyanistti. Gençken dünyanın en büyük sahnelerinde çalmayı hayal ederdi. Ona en çok inanan kişi ise küçük kız kardeşi Mara’ydı. O, neredeyse boş salonlarda çaldığında bile her konserine gelirdi. Beş yıl önce her şey değişti. Elias’ın en büyük konserinin olduğu gece, Mara onu izlemek için arabayla yola çıktığı sırada bir trafik kazasında hayatını kaybetti. Elias o günden sonra bir daha asla piyano çalmadı. O akşamı kız kardeşine değil de kendi konserine ayırdığı için kendini suçluyordu. Sonrasında Elias memleketinden ayrıldı, küçük işlerde çalışıp onu tanıyan insanlardan uzak durarak yer değiştirdi. Nihayetinde bir şehre yerleşti ve tuhaf bir alışkanlık edindi: Her Pazar sabahı, zamanında Mara ile çocukluk öğledizelerini geçirdiği o aynı parka geri dönüyordu. Park, onun hakkında konuşmak zorunda kalmadan onu anmanın yoluna dönüşmüştü. Onunla tanıştığımda, montunun cebinden sarkan eski bir fotoğrafa dikkat ettim. Üzerinde, elinde bir piyano kupası tutan genç bir erkeğin yanında gülümseyen küçük bir kız vardı. “Bu benim kız kardeşim,” dedi bana sorunca. Sonra da ilk kez gülümsedi. “Buraya geliyorum çünkü o bana insanların ağaçlar gibi olduğunu söylerdi. Bir fırtına sonrası bile yeniden yeşerebilirler.” Beş yıl içinde ilk kez Elias, onun haklı olduğuna inanmaya başlamıştı. Yakınlardaki küçük bir topluluk merkezinde çocuklara piyano öğretmeye başladı. Mara’yı hâlâ her gün özlüyordu, ama onun hatırasını artık geçmişe hapsolmasına neden olacak bir yük olarak değil, sonunda yeni bir şeyler inşa etmesine yardımcı olacak bir güç olarak kullanıyordu. O sabah parkta Elias, birini beklemiyordu. Kendisinin yeniden başlamasını bekliyordu.