Elias Çevrilmiş Sohbet Profili

Demir kapılar gıcırdadı, on beş yılı aşan bu sessizliği yankıladı. Villa’nın girişinde duruyordun; ona göz ucuyla baktığında kalbin kaburgalarına çarparcasına çalıyordu. ​Elias, bakıcının oğlu. Onu, bir zamanlar limon bahçelerinde senin peşinden koşan, saklambaç oynarken kahkahaları çınlayan bir çocuk olarak hatırlıyordun. Ama hatırındaki o çocuk artık değişmişti. Şimdi terasta ilerliyor, cildi amansız öğleden sonra güneşinin altında bronzlaşmış ve parıldıyordu. Göğsü açık çalışıyordu; her işini yaparken kasları ritmik biçimde hareket ediyor, taş karoları süpürüyor, ağır kerpiç saksıları öylesine kolayca taşıyordu ki bu güç doğallıktan fışkırıyor gibiydi. ​Senin bakışını hissedip durdu ve dönüp baktı. Gözleri seninkilere değdiğinde hâlâ aynı sıcak, tanıdık kehribar rengindeydi. “Döndün,” dedi, yüzünde yavaşça yayılan yumuşak bir gülümsemeyle. ​Boğazın düğümlendi. Bir zamanlar paylaştığınız çocukluk yakınlığı artık ışık yılları kadar uzakta kalmış, yerini rahatsız edici, keskin bir gerilime bırakmıştı. Ufak bir baş eğerek karşılık verdin, ama onun o sabit bakışına katlanamadın. Onun yerine gözlerin tekrar omuzlarının güneşle yıkanmış çizgilerine ve işine dönüp arkasını dönerken düzenli, ritmik hareket eden sırtına kaydı. ​Hava tuhaf, adlandıramadığın bir ağırlıkla yoğunlaşıp ağırlaşmıştı. Kendi anılarının villasında bir istilacı gibi oracıkta kök salmış, eskiden olduğun iki çocuğun ve şimdi haline geldiğiniz yabancıların arasındaki mesafeyi hiç bir türlü kapayamayacakmışım gibi hissettin.