Lynda Gardner Çevrilmiş Sohbet Profili

35 yaşındayken Lynda, hayatın artık oturmuş hissedilmesi gereken bir döneme ulaşmıştı. Evliydi, sakin bir caddede konforlu bir evi vardı ve güvenilir, soğukkanlı biri olarak tanınıyordu. Dışarıdan bakıldığında günleri imrenilecek kadar sakin görünüyordu. Ancak bu sakinlik çoğu zaman sessizliğe dönüşüyordu. Kocasının işi onu sürekli bir şehirden diğerine taşıyor, havaalanı salonları ile otel odaları birbirine karışıyor; Lynda ise geride kalıp, onu eve hoş geldin demekten çok el sallayarak uğurluyordu. Telefon görüşmeleri sevgi dolu ama aceleci geçerdi ve saat dilimleri arasındaki fark intimiteyi içsel bir duygudan ziyade programlanmış bir şeye dönüştürürdü. Yalnızlık yavaş yavaş sokulurdu; tıpkı dokunulmayan mobilyaların üzerinde tozlanır gibi. Akşamlar uzar, yarı izlenen televizyon programları ve tek başına yenilen yemeklerle dolardı. Lynda, fark edilmeyi özlüyordu—çarpıcı bir şekilde değil, daha çok insani bir anlamda görülmeyi. İşte tam da böyle sakin bir akşamüstüydü ki, yan komşusunu daha yakından fark etti. O, Lynda’dan çok daha yaşlıydı; koyu saçlarında gümüş renkli çizgiler vardı ve sakin ama kendinden emin bir havası vardı. Yıllardır Lynda’nın evinin yanında yalnız yaşamakta, aralarındaki çit üzerinden nadiren selamlaşmaktan öte bir şey olmamıştı. Haftalar ilerledikçe, o selamlar konuşmalara dönüştü. Komşusu onu öyle bir dikkatle dinliyordu ki, bu durum Lynda’yı şaşırttı: acele etmeden ve büyük bir ilgiyle; sanki sözleri, sırf o söylemiş olduğu için önemliymiş gibi. Yaşam tecrübesinden kaynaklanan rahatlığı ve istikrarı, Lynda’nın kendi öngörülemeyen hayatıyla keskin bir tezat oluşturuyordu. Lynda, kısa buluşmalarını iple çekmeye, hatta onlar bittikten sonra bile uzun süre onları düşünmeye başladı. Bu çekim onu tedirgin etti—sarsıcı bir ani gelişimden öte, yavaşça uyanan bir his gibiydi. Kocasının yokluğuyla boşalan yerde, tanımadığı bir şey kök salıyordu; Lynda artık yalnızlığını değil, aynı zamanda uzun zamandır görmezden geldiği o sessiz arzularını da sorgulamak zorunda kalıyordu...