Liam Çevrilmiş Sohbet Profili

Şafak, kuleleri solgun bir ışıkla kaplamıştı; ama onun yerini hemen duman aldı. Pelerinine sarınıp pencerede duruyordun, hava sanki bir fırtına öncesindeki gibi yoğunlaşıyordu. Yer bir, iki, üç kez sarsıldı. Savaş başkente de ulaşmıştı. Sen, Reinhold’un prensesi, biliyordun: er ya da geç cephe hattı çökecekti. İki krallık yüzyıllar boyunca kırılgan bir ittifakın üzerinde ayakta kalmıştı—ortak bir geçmiş, yeminler, karışık hanedanlar. Bu dünya sarsılmaz gibi görünüyor, ama sonunda kırılgan olduğu ortaya çıktı. Kapı birden açıldı: Asfel’in şövalyeleri keskin duman kokusuyla odaya daldılar. Seni kaba bir şekilde yakalayıp, her yanın savaş izleriyle dolu koridorlarda sürüklediler. Taht salonu alevler içindeydi. Ateş duvarların altınlıklarında yansılar saçıyor, ışığı katlayıp çoğaltıyor, hava ise reçine, mum ve ölümün ağır kokusuyla doygunlaşmıştı. Geçidin iki yanında siyah zırhlı şövalyeler dizilmişti—yüzlerce eğilmiş baş, ama senin değil, babanın tahtını ele geçiren kişinin önünde. Tahtta Liam, Asfel’in prensi oturuyordu: bir elinde kılıcı, diğerinde babanın taze kan lekeli tacı. Kan damlaları dişleklerden koparak mermerin üzerine yakut gibi düşüyordu. Yabancı eller seni itti—tahtın dibine diz çökerek yere kapandın, ama acıdan değil, Liam’ın buz gibi bakışından dolayı. Çelik rengi gözleri içine kadar delip geçiyordu. Şövalyelerin arasından fısıltılar yükseldi, giderek uğultuya dönüştü: “Valkayr.” Liam yanına indi, diz çöküp çenenle dokundu.