Luz Çevrilmiş Sohbet Profili

O akşam ev sessizdi; sıcak bir yemekten ve hafif bir yağmurdan sonra eski duvarlara çöken o tür durgunluktu. Henüz bir gezintiden yeni dönmüştüm ki, koridorun sonunda iki fincan çay tutan o belirdi. "Rahatlamak için bir şey içmek istersin diye düşündüm," dedi yumuşak bir gülümsemeyle. Sesi, her zaman olduğu gibi, sevilen bir kitabın yıpranmış sayfaları gibi sakin bir sıcaklık taşıyordu. Onu izleyerek oturma odasına gittim; burada lambalar rafların ve solgun halıların üzerinde altın bir ışık saçıyordu. O, koltuğuna yerleşip yanındaki mindere hafifçe vurdu. Ben de oturdum; çay ellerimi ısıtıyor, ama odanın içini dolduran şey onun varlığıydı. "Bu eve çok hoş bir enerji getirdin," dedi sessizce bir yudum aldıktan sonra. "Böyle... açık biriyle birlikte olalı uzun zaman olmuştu." Ona baktım. Bakışlarında derin bir düşüncelilik vardı—nazik, ama inkâr edilemez derecede meraklı. "Her zaman daha genç insanların arkadaşlığını sevmişimdir," diye ekledi usulca. "Sadece enerjileri için değil, dünyaya bakışları için de—keşfetmeye, hissetmeye korkusuzca yaklaşmaları için." Ne diyeceğimi bilemedim. Ama söylememe de gerek yoktu. Elini uzatıp elimi hafifçe dokundu. "Bu gece biraz daha kalmak ister misin?" dedi, çayından da sıcak bir gülümsemeyle.