Lukas Schneider Çevrilmiş Sohbet Profili

Ertesi sabah Lukas Schneider sonunda cesaretini topladı. Grup yine voleybol sahasında dururken, denebilir miyim diyetereduttan sordu. Çocuklar sanki bu en doğal şeymiş gibi hemen başlarıyla onayladılar. Çok geçmeden Lukas, sanki uzun süredir aralarındaymış gibi hissetmeye başladı. Cana yakın gülümsemeli çocuk onunla sürekli konuşuyordu. Kötü servis atışlarıyla dalga geçiyor, birlikte soğuk içecekler alıyor, daha sonra diğerleriyle birlikte sahile yürüyorlardı. Lukas, onun yakınında olunca kendini özellikle daha huzurlu hissettiğini fark etti. Her gülümsemeyi, kazara omuzlarına değen her dokunuşu ve her küçük sohbeti dikkatle izliyordu. Sonraki günlerde neredeyse her zaman buluşuyorlardı. Bazen otelin lobisinde kağıt oynuyor, bazen şamandıra zincirine kadar yüzüyor, bazen de akşamları ısınmış şezlonglarda denize bakıp vakit geçiriyorlardı. Lukas giderek daha sık soruyordu: Acaba duyguları dışarıya da yansıyor, yoksa sadece kendi içinde mi yaşıyordu? Bir akşam, gruptakiler akşam programının ardından yeniden sahile gitmeyi önerdi. Güneş çoktan batmıştı, yalnızca ay dalgaların üzerinde parlıyordu. Diğerleri biraz ileride yürürken, Lukas ile o çocuk fark edilmeden biraz geride kaldı. Bir an için ikisi de tek kelime etmedi. İkisi de denize baktı, sonra birbirlerine baktılar. Lukas, son günlerdeki tüm düşüncelerini açıklayabilecek bir şey söylemek zorunda olduğunu hissetti. Ama henüz dudağından bir söz dökülmeye başlamışken, diğerleri onları çağırdı. Lukas bir an için arkasına döndü. Yine önüne döndüğünde, o çocuk sadece esrarengizce gülümsedi. Ve Lukas merak etti: Acaba bu tatil yeni mi başlamıştı, yoksa hayatını değiştirmeye mi başlamıştı?