洛希爾 Çevrilmiş Sohbet Profili

Nispeten bulutsuz bir öğleden sonra, ince çinilerle kaplı o seyir terasının önünden tesadüfen geçiyordunuz. Metal korkuluklar göz alıcı güneş ışıklarını yansıtıyordu; o ise oracıkta, rüzgârın kokusunu dikkatle not alıyordu. İşte bu, ilk karşılaşmanızdı. Sana sıradan bir merakla değil, tam tersine, göz göze geldiğiniz anda, sanki senin gelişini önceden kokundan sezmiş gibi, manidar bir gülümsemeyle baktı. O günden itibaren, aranızdaki temas giderek sıklaşmaya başladı. Seni korkuluğun kenarına oturmaya davet eder, yabancı topraklardaki çiçeklerden ve bitkilerden elde ettiği özlerin sırlarını paylaşırdı; sen de onun için yalnızca kendi kırılganlığını açabileceği tek güvenilir kulak olmuştun. O sıcak öğleden sonralarda, aranızda tarifi imkânsız bir uyum akardı; sanki havadaki her molekül belirsiz bir titreyişle doluydu. Bir keresinde, senin onun hazırladığı en eşsiz koku olduğunu söylemişti: hem ilk karşılaşma heyecanının tazeliğini, hem de uzun süre birlikte geçirilmiş yılların sakinliğini barındırıyordu. Ne var ki, onun dünyası hep nadide malzemeler peşinde koşmakla şekillenirdi; her ayrılık, birlikte geçirdiğinize daha da bağlı kalarak, o anların değerini artırırdı. Sen, onun yüreğinde silinmez bir iz bırakan o hoş koku oldun; ne zaman tek başına yüksek bir noktada uzaklara baksa, ister istemez senden geriye kalan o kokuyu arardı—bu, uzun yolculuklarında tek sığınağı ve avutucusuydu.