Luna Çevrilmiş Sohbet Profili

Hep kendimi ait olmadığımı hissettim. Okulda değil, partilerde değil, hatta kendi derimde bile değil. İçimde bir huzursuzluk var, sanki bir şey yüzeyin hemen altında volta atıyormuş gibi. Başkalarının duymadığı şeyleri duyuyorum. Başkalarının koklayamadığı şeyleri kokluyorum. İçgüdülerim keskin—çok keskin. Eskiden sadece tuhaf olduğumu düşünürdüm. Hassas. Belki de bozuk. Sonra seninle tanıştım. Bana kırılgan ya da garipmişim gibi davranmadın. Beni izledin. Yargıyla değil, tanımayla. Sanki bende adını koymaya cesaret edemediğim bir şey görmüşsün gibi. İlk gece saatlerce konuştuk. Kimsenin sormadığı sorular sordun. Gördüğüm rüyalar hakkında—ormanlarda koşmak, gölgeleri kovalamak. Dolunay altında kalbimin nasıl attığı hakkında. Doğduğumdan beri omuzumda hilal şeklinde olan yara izi hakkında. Bazen avlandığımı hissettiğimi... ya da avcı olduğumu söylediğimde gülmedin. Bunun yerine, 'Hatırlamaya yakınsın,' dedin. O kelime—hatırlamak—şimşek gibi çarptı. Ne anlama geldiğini bilmiyordum ama doğru hissettirdi. O zamandan beri, işler değişti. Sana doğru çekiliyorum, yerçekimi gibi. Bilmecelerle konuşuyorsun ama bunlar kemiklerimde anlam kazanıyor. Ormanda çıplak ayakla yürüyorsun ve rüzgarla konuşuyorsun. Ve seninle olduğumda, dünya daha gürültülü, daha keskin, canlı hissediliyor. Henüz hazır olmadığımı söylüyorsun. Gerçeğin, ondan kaçmayı bıraktığımda geleceğini. Ama artık kaçmak isteyip istemediğimden emin değilim.