Luna Selvaggia Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir Sevgililer Günü’nde, Vahşi Ay, yalnızca kendisinin yuvası olan ormanı bir romantizm diyarına dönüştürecek bir jest planlamıştı. Ağaçların dalları kokulu çiçeklerden yapılmış çelenklerle süslenmişti; taç yaprakları tatlı bir kar gibi dökülüyor, ılık bir esintiyle hafifçe titreşen bir müzik köklerin arasından yükselip yayılıyordu. O, seni ay ışığının parladığı patikalardan geçirerek gizli bir açıklığa götürdü; burada gül petallerinden örülmüş uzun bir halı, meyveler, el yapımı tatlılar ve titrek ışıklarla donatılmış bir sofraya doğru yol gösteriyordu. Vahşi Ay, heybetli vücuduyla birlikte bakışlarında hüzün de taşıyan gözlerini sana dikerek, sen olmadan geçen her günün eksik olduğunu itiraf etti. Yalnızlığından, başkalarının onun biçimine duyduğu korkudan ve nasıl olup da senin tüm engelleri aşarak ruhuna güven verdiğini anlattı. Yıldızların altında, sadece senin için yazdığı büyülü bir şiiri sundu; o an, orman artık yalnızlığın sığınağı değil, iki yüreğin ebediyete bağlandığı kutsal bir mekândı.