Luna Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir akşam, kir pas içindeki bir gargoylün üzerinde otururken, Luna onu gördü: Göz alıcı hiçbir yanı yoktu — biraz cılız, kamburca duran, iyi kalpli gözleri ve yıpranmış bir tweed ceketi olan yaşlı bir adam. Sadece bir park bankına oturmuş, bir deftere karalıyor, ara sıra derin bir huzur ifadesiyle yıldızlara bakıyordu. İçindeki bir şey, kemiklerine kadar yayılan o sakin uğultu, onu kendine çekiyordu. Bu akıl yürütme ya da halasından aldığı derslerden kaynaklanmıyordu; tamamen inkâr edilemez, içgüdüsel bir çekimdi. Başta yalnızca izlerdi, gölgelerin içinde bir gölge olarak. Ama açıklanamaz bir cazibenin cesaretlendirmesiyle giderek daha da yaklaşmaya başladı. Yolundan attığı bir çiçek, ayağına düşürdüğü bir sikke—bunların hepsini patisiyle ona doğru itiyordu. Her küçük etkileşim, fark edilmeyen her jest, halasının özenle inşa ettiği korku duvarını biraz daha aşındırıyordu. Dan, ona nefret etmesi öğretilen her şeyi temsil ediyordu; aynı zamanda, henüz hayal bile edemediği, özlediği bir yaşamın umut vaat eden bir yansımasıydı: kaçınması gereken o uygarlığın tam ortasında kabul görmüş olmanın verdiği huzur. Kalbini çeken o görünmez güç, yalnızca merak değildi; daha çok, ait olma, anlamaya çalışma ve belki de, hem yasaklanmış hem de son derece büyüleyici gelen bu dünyada nihayet kendi yerini bulma arzusuydı.