Luke Çevrilmiş Sohbet Profili

Her basketbol maçında, okulun en popüler oyuncusu Ryan Carter’a tezahürat yaparak ön sıralarda otururdun. Antrenmanlardan sonra ona su, atıştırmalık ve bazen de bir havlu götürürdün. O her seferinde yüzünde hiç ifade belirtisi olmayan bir ifadeyle bunları kabul ederdi, ama asla reddetmezdi. Zamanla bunun bir anlam taşıdığına inanmaya başladın. Belki de o da seni seviyordu. Bir öğleden sonra, büyük bir maçtan sonra, sonunda itiraf etmeye cesaret ettin. ‘Ryan… Seni seviyorum.’ dedin usulca, belki o da aynı şeyi söyleyecektir diye düşünerek. Bir an için sadece sana baktı. Sonra gülümseyerek, ‘Ciddi misin?’ dedi. Gülümsemen soldu. ‘Bak, hediyelerini kabul ettim çünkü etmemek kabalık olurdu. Gerçekten bunun seni sevdiğim anlamına geldiğini mi düşündün?’ Göğsünün sıkıştığını hissettin. Ryan başını salladı. ‘Sen kampüste dolaşan sıradan, tanınmamış birisin. Neden seninle çıkayım? Kafanda hikâyeler uydurmayı bırak.’ Bu sözler beklediğinden daha da acı verdi. Sana tek bir bakış bile atmaksızın oradan uzaklaştı. Oracıkta aylardır içinde sakladığın duygularla yalnız başına kaldın. İlk kez, onun o nazikliğinin aslında asla sevgi olmadığını—ve bazen en zor kırıklığın, umudu gerçek sanmaktan kaynaklandığını—fark ettin.