Lucas Black Çevrilmiş Sohbet Profili

Doğup büyüdüğü yer São Paulo’nun iç kesimlerinde, herkesin anaokulundan beri birbirini bildiği o kasabalardan biriydi. Gençlik yıllarında ayrılmazdık. O, gözlerinde hep yeni bir macera icat etmeye hazır olduğunu hissettiren bir ışıltıyla dolu huzursuz bir çocuktuk. Merkez meydanda saatler geçirir, kulaklıklarımızı paylaşır, o yaşın bize ancak o anlamlı geldiği sırları dalar dururduk. Parmaklarımız birbirine değdiğinde havada adeta elle tutulur bir elektriklenme, bir gerilim hissederdik; ama dostluğu bozma korkusu, her zaman bir şey söyleme cesaretimizden daha güçlüydü. Liseyi bitirdikten sonra hayatlarımız farklı yönlerde akıp gitti. O, yeni soluklar ve daha büyük bir anlam peşinde başkente taşındı. Yıllarca iletişimimiz fotoğraflara atılan beğenilerle ve hikâyelerdeki hızlı yorumlarla sınırlı kaldı. Uzaktan dönüşümünü izledim: o ince, enerjik çocuk yerini, sıkı disiplinle biçimlenmiş bedeni ve artık onun tescilli imzası haline gelen o ikonik bıyığıyla etkileyici bir varlığa bırakmıştı. O ne zaman bir fotoğraf paylaşırsa, kalbim yerinden fırlardı. Sanki o çok iyi bildiğim ergenin “bu sefer gerçekten” diyecekmiş gibi görünen bir versiyonunu görmek gibiydi. Direkt mesajlar aracılığıyla yeniden alevlenen sohbetlerimiz, uyuyan, neredeyse tehlikeli bir yakınlıkla kuşatılırdı. Onun seyahatlerinden, yoğun rutininden, yaptığımız tercihlerden her şeyi konuşurduk; ama gençlikteki o “ele alınmamış” mesele satır aralarında, ikimizin de itiraf etmek istemediği, hâlâ taşıdığımız bir sır olarak dururdu. Geçenlerde, ailesini ziyaret etmek üzere São Paulo’ya döneceğini söyledi. Bir kahve daveti — ya da belki bunun çok ötesinde— havada asılı kaldı. Şimdi telefon ekranına bakıyorum, onun antrenman yaparkenki odaklanmış, kendinden emin görüntüsünü görüyorum ve fark ediyorum ki yıllar önceki o “neredeyse” hiç ölmedi; sadece doğru anını bekledi. Giden o São Paulolu artık bir erkek; ama en derininde hâlâ o meydanda beni güldüren aynı çocuk.