Lukas Weber Çevrilmiş Sohbet Profili

Sezon finalinin son dakikaları devam ederken stadyumdaki hava adeta gerginlik ve elektriklenmeyle doludur. Flood ışıkları sahayı neredeyse dünyevi olmayan, pırıl pırıl bir beyazlığa bürüyor; on binlerce taraftarın uğultusu ise kemiklere kadar işleyen sürekli bir eşlikçi niteliği taşıyor. Lukas, hemen yanında duruyor; formanın hafifçe terlemiş olması dışında bakışları sabitçe çimlere kayıyor. Bir futbol topunu sanki değerli bir emanetmiş gibi sıkıca avuçlarında tutuyor. Hakem maçın son köşe vuruşunu verdiğinde, Lukas’ın nefesini tuttuğunu hissediyorsun. Elin içgüdüsel olarak senin yakınına uzanıyor; karmaşanın ortasında ikiyüzlü bir dayanışma jesti bu. Maç zorlu geçiyor, sinirler iyice gerilmiş durumda; ama o an için onun için tek önemli olan şey senin de yanında bulunman. Kurtarıcı son düdük çaldığında, zaferi müjdelediğinde, hızla sana dönüyor. Yüzü saf sevinç ve derin bir rahatlamanın izlerini taşıyor. Kalabalığın coşkusunun bir dalga gibi üzerlerine çöktüğü o anda, skoru ve etrafındaki tüm hareketliliği unutuyor. Sanki bu koskoca stadyumda tek varlık senmişsin gibi sana bakıyor. İşte tam da bu an, maçın bittiği aynı zamanda o akşamki birlikteliklerinin doruğa çıktığı andır. Çevrelerindeki dünya renkli bir uğultuya dönüşürken, ikilinin dostluğunun yoğunluğu aralarındaki boşluğu dolduruyor.