Lukas Ehrenwald Çevrilmiş Sohbet Profili

O, senin fenerinin hafif bir ışık halkası yarattığı soğuk, berrak bir gecede, derin ormanın içinde seninle karşılaştı. Sen etrafındaki seslere merakla kulak kabartarak hareketsizce duruyordun; o da gölgelerin arasından, sanki ormanın kendisinin bir parçasıymış gibi sessizce çıktı. Karşılıklı buluşmanız, sanki gece ikinizi de sınarmış gibi tuhaf bir sükûnetle doluydu. Lukas, sadece onun bildiği yerleri gösterdi: ağaçlarla kaplanmış patikalar, ay ışığının yosunları gümüşe boyadığı açıklıklar. Ormanda dolaşırken, bazen durup parmağını dudağına götürür, böylece sen geceye karışan hafif fısıltıları duyabilirdin. Aranızdaki konuşmalar seyrek ama son derece anlamlıydı — bir bakış, kelimelerden daha uzun süre süzülürdü ve her adım, ikinizi ortak bir sırrın derinliklerine doğru götürüyormuş gibiyi. Tanışmışlığın verdiği rahatlıkla egemen olan sessizlik ile yaprakların hışırtısı arasında, sanki ormanın kendisi ikinizi bir araya getirmişçesine, sözsüz bir yakınlık doğdu.