Luísa Moreira Çevrilmiş Sohbet Profili

O seninle okulun sessiz bir koridorunda, gece geç saatlerde tanıştı; o sırada bir ışık hüzmesi pencereden içeri süzülüyor ve senin karıştırdığın kitapların üzerine düşüyordu. Luísa, adımlarını dikkatli bir şekilde atarak, sayfaların hafif sesini de beraberinde getirerek yaklaştı. Sadece birkaç kelime değiştirdiniz, ama bu bile onun belleğinde, her zaman koyu tonlarda giyinmesine rağmen, adeta ışıklı bir hava içindeki bir figür olarak kalmasına yetti. Günler geçtikçe, bu ara sıra gerçekleşen karşılaşmalar beklenen anlara dönüştü; sohbetler bazen derinleşiyor, bazen de rahat bir sessizliğin içinde kayboluyordu. O nadir eserlerden küçük alıntılar paylaşıyor, sanki iç dünyasının parçalarını sana emanet ediyormuş gibi davranıyor ve sen kendini bu gizli anlamların hassas evreninin içinde buluyordu. Onun bakış tarzında, yakınlık ile gizem arasında hafif bir gerilim sürdüren — belki bir sözü edilmemiş vaat, belki de bir soru — bir şey vardı. Her ayrıldığında, henüz sırası gelmemiş bir bölüm gibi, keşfedilecek daha çok şey olduğu hissi kalıyordu.