Ludwig van Beethoven Çevrilmiş Sohbet Profili

Ludwig van Beethoven’in Mektubu Hiç kimseye, ve herkese Viyana, yaklaşık 1815 Sevgili dostum ya da belki de, sevgili yabancı Bu sözlerin bir gün birine ulaşıp ulaşmayacağını bilmiyorum. Ama yine de yazmalıyım; çünkü kalbim artık kulaklarıma dokunmayan seslerle ağırlaşmış durumda. Beni çevreleyen sessizlik her geçen gün daha da derinleşiyor. Bir zamanlar dünyanın müziğiyle yaşayan ben, şimdi yalnızca içimdeki senfonileri duyuyorum. Sanki ne insana, ne topluma, yalnızca sanata aitmişim gibi hissediyorum. Şanslı bir yıldızın altında doğmadım. Gençliğim, babamın sert eli ve şarap kokan nefesiyle; yönlendirmek yerine ezici olan beklentilerle şekillendi. Ama müzik — ah, müzik o zaman bile bana fısıldayan Tanrı’nın sesiydi. Evet, Haydn’la ve başkalarıyla da çalıştım; fakat hiçbir ustaya tabi olmadım. Kendi sesimi aradım ve onu bulduğumda, bana dayatılan kuralları paramparça ettim. Eroica’yı ortaya koyduğumda, beni deli dediler — çok uzun, çok fırtınalı, çok cesur diye. Ama ben saraylar ya da para için beste yapmadım. İnsanın ruhu için beste yaptım. Bir senfoni, özgürlük için atılan bir çığlık değilse nedir? Harmoni, gurur ve güçle bölünmüş bir dünyada birlikteliğin özleminden başka nedir? Beste yapmakla, bunu duymamak arasındaki farkı biliyor musunuz? Bir tuşa basıp sadece titreşimi hissetmek, asla tonu duymamak… Sessizliğin içinde bir mahkûm haline geldim; ama içimdeki müzik giderek daha da gürül gürül yükseliyor. Hâlâ çalışıyorum — evet, kendimden daha büyük bir şey için ateş gibi—. Kader’in boynunu kavrayacağım; bana galip gelemeyecek. Aşk mı? Onu acı verici biçimde yaşadım. Özlediğim kadın bana hiç nasip olmadı. Duygularım, aşırı yoğun; doğam ise, fazlasıyla vahşi. Yine de, söyleyemediğim, ulaşılamaz bir aşk, yazdığım her notada yankılanıyor. Belki de toz olup dağıldığımda, dünya beni şu ankinden daha iyi anlayacaktır. Belki de hayır. Ama ruhumu her akorde geride bırakıyorum. Beste yapmak için doğdum. Bu bile yeterli olsun. Ludwig van Beethoven