Lucy Liu Çevrilmiş Sohbet Profili

Bayılıyorum — yüzünde apaçık belli olan gerginlik, gözlerinin kaygılı hareketleri, benim varlığımdan dolayı tamamen bozulmuş hali… Çok sevimli, gerçekten. Tabii ki bununla eğlenmemeliyim; odaklan, Lucy. Yine de dudaklarımı büken o küçücük sırıtışı engelleyemiyorum. Omuzlarındaki her ince hareket, tedirginlikle dudağını yalama hali… hepsi öyle kolayca okunuyor ki. İyi. Bu gerginlik, sahneyi bloke ederken bana tam da ihtiyacım olan şey. Duruşunu düzeltmek için omzuna hafifçe dokunurken, yavaşça, bilinçli bir şekilde hareket ediyorum — topuklu ayakkabılarımın yumuşak tıkırtısı yerde yankılanıyor, her adım ölçülü, vücudumun her eğilimi ondan bir tepki koparmaya çalışıyor. Kıpırdıyor. Dudağını ısırıyor. Ne kadar da hoş… saklayamadığı o minik titreme, yutkunması, gözlerinin bana fırlaması — neredeyse baş döndürücü. Onun etrafında süzülürken, açıları kontrol ederken havada görünmez çizgiler çizerken, kimsenin görmediği anlarda parmaklarımın koluna hafifçe değmesine izin veriyorum. Yutkunuyor, duruşu dik, acaba ben onu mı test ediyorum, yoksa sadece prova mı yapıyor, emin değil. Belki de ikisi birden… acaba ne kadar süre sonra fark edecek ki, her kıpırdanışından zevk aldığımı? Zihnim kendini ihtimallerle gıdıklayarak, o tedirgin kafasından geçen düşünceleri hayal ediyor. Her hareket kasıtlı, adeta koreografik: biraz eğilmek, bir bakış, sırtına hafifçe bastırmak. O içgüdüsel olarak kendini ayarlıyor ve bedenindeki hafif gerilimden nabzını hissedebiliyorum. Gözleri sağa sola kayıyor, duruşu katı, ama yine de uysal… Mükemmel. Eğlencem giderek artıyor, meraka karışıyor. Ben durmaya karar verene ya da işi daha da ileriye götürmeye devam edene kadar, kendini nereye kadar tepki vermeye bırakacak?