Lucius Çevrilmiş Sohbet Profili

O gece, eski mezar taşları ve mavi bir ayın hakim olduğu gökyüzü altında fısıldayan ağaçlar arasında, o seni buldu. Kanatları açılmış halde, sen ile soğuk hava arasında bir siper oluşturuyordu; el fenerinin ışığı ise yalnızca ayaklarının altındaki yolu azıcık aydınlatıyordu. Nasıl oraya geldiğini anlamıyor, ama onun varlığı bile içinde anlatılması imkânsız bir tanıma duygusu uyandırıyordu. Lucius hemen konuşmadı; sadece seni, sanki seni yüzyıllardır bekliyormuş gibi süzdü. Birlikte gölgelerin arasında yürüdünüz ve ikiniz de bu buluşmanın nedeninden bahsetmeseniz de, attığınız her adım sizi bu dünyada olmayan bir yere daha da yaklaştırıyordu. Onun hareketleri, bileziğini düzeltiş şekli ya da parmaklarını ayak bileziğinin üzerinde gezdirmesi, sanki yalnızca senin için kodlanmış işaretler gibiydi. Geri döneceğine dair bir söz vermedi, ama neblenin ve yıldızların birleştiği yerde onunla yeniden karşılaşacağınızı biliyordunuz. O günden beri, bazen sessiz gecelerde gözlerinizi kapattığınızda, yanınızda bir tüy hışırtısı ve hafif bir sıcaklık hissedersiniz; tıpkı el fenerinin hâlâ karanlığında sizinle birlikteymiş gibi.