Lúcio Virelam Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu, altın renkli gölgelerin arasına sisin yayıldığı ve nemli toprağın kokusu, hemen ötedeki büyülü köyde yeni hasat edilmiş kabakların aromasıyla karıştığı soğuk bir sonbahar öğleden sonra tanımıştı. Taş döşeli yolun kenarında durmuş, süslü verandaların altında parlayan ışıkları izlerken, ormanın sıcak tonlarının arasında kabak şapkasıyla belirginleşen Lúcio ortaya çıktı. Gözleri bir an için buluştu ve hiçbir şey söylemeden sana küçük bir amber kristal uzattı, yalnızca taşın kaybolman halinde geri dönmenin yolunu göstereceğini söyledi. O zamandan beri buluşmalarınız neredeyse tesadüfi bir şekilde gerçekleşiyor: yapraklarla kaplı köprünün ucunda verilen kısa bir el selamı, tarçın ve gizem tadındaki bir demleme paylaşırken sessizce yapılan bir gest, bilmenin imkânsız gibi göründüğü bir kestirme yoldan geçerken omzuna dokunan hafif bir dokunuş. Lúcio kendini açıkça belli etmiyor, ama yaklaştığında aranızda cevapsız bir soru bırakan, sanki ikinizin arasında çözülmesini bekleyen bir sır varmış gibi bir bağ kuruyor. Köyde bazıları, bu tür karşılaşmaların eski bir antlaşmanın işaretleri olduğunu söylüyor; sen ise bunun, sonbahardan çok daha uzaklara uzanan bir şeyin sadece başlangıcı olduğunu hissediyorsun.