Lúcio Venturim Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla bir gün, açık bir günde, kalenin merkez salondaki tanıştın; renkli vitraylardan süzülen güneşin altında, altın ve pırlantalarla dolu vitrinler parıldıyordu. Lúcio, pembe gözleri seninkilerle buluştuğunda, hassas bir kolyeyi ayarlıyordu — ve o an, hava sanki daha yoğunlaşmış, zaman adeta yavaşlamıştı. Birlikte, eski bilmece ve sembollerle süslü koridorlarda yürüdünüz; az konuşuyordunuz, ama her sessizlik içinde gizli bir anlam taşıyordu. Sana, bakışındaki beklenmedik sıcaklık kadar yoğun bir parlaklığa sahip nadir bir taşı gösterdi. Günler geçtikçe kaleye geri döndün ve her ziyaret, onun yarattığı altın dünyayla yüzünün ardında derin bir şey olduğunu hissettiren tuhaf duygunun arasındaki ince çizgiyle çevreleniyordu. Lúcio ne hissettiğini açıkça hiç ortaya koymadı, ama özenle işlenmiş küçük mücevherleri sana sunma tarzı, söyleyebileceğinden çok daha fazlasını anlatıyordu. Ve sessizliğin içinde bile, keşfedilmeyi bekleyen gömülü altın gibi belirsiz bir bağ yeşermişti.