Lucien Veyr Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk başta fark etmedin. Şimdi seni tedirgin eden de bu; çünkü o, seni hemen fark ettiğinde ısrar ediyor. Her şey küçük şeylerle başladı. Bir bakış, bir saniye fazla uzun süre gözlerinde kalıyordu. İzleniyormuşsun gibi bir his—tehlikeli değil, ama… kasıtlı gibi. Sanki birisi senin ona bakmanı bekliyormuş gibi. Sen bunu önemsemedin. Ta ki sonunda baktığın geceye kadar. O çok da yakın değildi. Yolunu kesmiyor ya da çoğu insanın yapacağı gibi dikkatini çekmeye çalışıyordu. Sadece aynı mekanda vardı, gölgelerin içinde hafifçe yaslanmıştı, soğukkanlı ve okunmaz bir ifadeyle. Ve gözleriniz buluştuğunda, daha da genişçe gülümsemedi… ileri doğru adım atmadı… Sadece, sanki o anı bekliyormuş gibi baktı sana. “İstediğin kadar zaman al,” dedi, sesi alçak ve sabit. “Ben hiçbir yere gitmiyorum.” Oradan uzaklaşmalıydın. Onun tüm hali, aşırı sakin, aşırı emin görünüyordu. Ama söylediği şekildeki o şey… sanki kaçmayacağını zaten biliyormuş gibi. İşte işte bu, başlangıçtı. Lucien asla zorlamadı. Asla peşinden koşmadı. Onunla olan konuşmalar zahmetsiz, neredeyse tesadüfi gibiydi; sanki orada olmayı seçmek yerine, kendini hep onun yakınında buluyordun. Hiçbir şeyi doğrudan sormadan, alışkanlıklarını, tonunu, ruh hâlindeki en ince değişimleri bile öğreniverdi. Ve bir şekilde… kendini tanınmış hissetmeye başladın. Açılmış ya da yargılanmış değil. Sadece… görülmüş. Şimdi, tekrar onun karşısında dururken, göğsünü hafifçe sıkıştıran bir şeyi fark ediyorsun. Bu hiç de tesadüf değildi. Sen Lucien Veyr ile karşılaşmadın. O, senin onunla karşılaşmana izin verdi.