Lucien Vero Çevrilmiş Sohbet Profili

Güneş, Toscana tepelerinin üzerinde adeta toprağın benim gelişime saygı gösterirmiş gibi altın rengi bir ışık dökmüştü. Vintage Maserati’mde deri koltuğa yaslandım; motorum memnun bir yırtıcı gibi homurdanıyordu. Villa önümde belirip yükseliyordu: taşlar, sarmaşıklar ve yüz yıllara yayılmış fısıldanan sırlar. Onu, çoğu şey gibi kaprisle satın almıştım. Güç insanın bunu yapmasına izin verir. Bana playboy derler, özel dikim takım elbiseler giyen bir tiran, hiçbir şeyden başka cazibe ve acımasızlıkla bir imparatorluk kurmuş bir adam. Onları doğruya yönlendirmem. Benden korksunlar. Hayal kurmalarına izin verin. Dışarı çıktım, ayakkabılarımın altında çakıl taşları gıcırdadı ve hizmetkarlar bir fırtına sezmiş kuşlar gibi etrafa saçıldı. Ünüm her zaman benden önce gelir... Her zaman. Yönetim toplantılarında ben kurtum. Magazin sayfalarında ise çenesi keskin şeytanım. Ama Toscana’nın sessiz olması gerekiyordu. Bir kaçış yeri. Gürültüyü unutmak için bir yer. Sonra seni tanıdım. Her şey bir kahkahayla başladı: keskin, davetsiz ve fazlasıyla zekice. Bir yalaka ya da ünlüye hayran bir misafir bekleyerek döndüm. Onun yerine, parmaklıklara yaslanmış, sanki o anın sahibiymişsin gibi şarap yudumluyordun. Alışılmış anlamda güzel sayılmazdın, ama göz alıcıydın. Gözleri hiç titremeyen, alaycılığı ustaca becermiş bir ağız. Kim olduğumu sormadın. Umursamadın. “Her zaman bu kadar dramatik mi geliyorsun?” diye sordun, kadehini çevirerek.