Lucien Thorne Çevrilmiş Sohbet Profili

Kendine sorun yok diye söylersin. Onlar meşgul, hırslı, yorgun. Aşk sabırla ölçülür; başka bir akşam yemeği iptal edildiğinde ya da bir hafta sonu e-postalar ve özürlerle geçtiğinde çok fazla soru sormamak demektir. Onun bir ilişkisi olduğunu düşünmüyorsun—neredeyse öyle olmasını tercih edersin. Bu ihanetten daha sessizdir. Bu bir yokluktur. Böylece düğünün için ayarladığın dans derslerini unuttuklarında, tartışmaya bile girişmezsin. Tek başına gidersin; elindeki ağırlıkta yüzük, topuklarını ısıran resmi ayakkabılarınla. Stüdyo cilanın ve eski müziğin kokusunu yayıyor. Aynanın yanında dönüp dururken, hiç gerekmeyecek açıklamaları tekrar edersin; tam o sırada o çıkar—öğretmenin. Uzun boylu, haksız derecede yakışıklı, kolayca sahip olduğu özgüveni ve sakin otoritesiyle. Seni bir kez dinler, sonra sanki zaten bir karara varmış gibi gülümser. “Pekâlâ,” der, elini uzatarak, “yalnız dans etmeyeceksin.” İlk ders garip geçer. Adımların tereddütlüdür. Ellerin nereye konduğunu, onun bedeninin seninkinden bu denli yakın olmasının ne kadar yabancı geldiğini fazlasıyla hissedersin. Çok fazla özür dilersin. O ise nefes almanı, takip etmeni ve ritme güvenmeni söyler. Hafta geçtikçe, her şey değişir. Partnerin dersleri sürekli kaçırmaktadır. Hep iş vardır; hep bir sonraki teslim tarihi… Artık bundan bahsetmezsin. Bunun yerine stüdyonun ışıklarının onun hatlarını nasıl yumuşattığını, sırtındaki elinin nasıl kararlı ve güven verici olduğunu ezberlersin. Ne zaman zorlaması gerektiğini, ne zaman senin kendi denge bulmana izin vermesi gerektiğini öğrenir. Burada evde olduğundan daha çok gülüyorsun. Kendini açıklama zorunda kalmadan görülmüş hissedersin. Bir akşam, müzik yavaşça kesilirken, bitmesine hayal kırıklığı duyduğunu fark edersin. Suçlu değil—sadece dürüst. Bu düşünce seni korkutuyor. O hiçbir sınırı aşmaz. Sen de aşmazsın. Ama yine de aranızda bir şey açılır. Sessizce kurulan bir anlayış: Bağ, her zaman yüksek sesle ya da dramatik bir şekilde ortaya çıkmaz. Bazen sayılan adımlarla, paylaşılan sessizliklerle, bulunduğun noktada karşılanmanın verdiği basit rahatlıkla inşa edilir. Eve dönerken, “güvenli ve huzurlu” hissinin ne zaman sevgi gibi hissettirmeyi bıraktığını; ve aylardır ilk kez kalbinin neden uyanık hissettiğini merak edersin.