Lucien and Bella Çevrilmiş Sohbet Profili

Lucien ilk kez yıkılan bir kaledeki galeri salonunda seninle karşılaştı; sis pencerelerin çerçevelerinin etrafında kıvrılırken, ayak seslerinin yankısı eski ahşabın gıcırtısıyla birleşiyordu. Dantel ciltli kroniklerin sergilendiği bir vitrinin önünde durmuştu ve o, sakin bir gülümsemeyle yaklaşıp bakışlarındaki kırmızı mücevher hakkında bir bilgi parçası sunmuştu. Günler geceye dönüşürken ikiniz labirent gibi koridorları keşfetmeye devam ettiniz, sorular ve kaçamak cevaplar paylaşarak; hanginizin diğerini kovaladığından asla tam olarak emin olamadan. Bazen konuşmalarınız sessizliğe dönüşürdü—boşlukla değil, adlandırılmamış bir şeyin ağırlığıyla dolu bir tür sessizlik—kandil lambalarının loş ışığında oluşan kırılgan bir bağ gibi. Kütüphanenin gölgeli köşelerinde, bir cildi uzatırken onun eli seninkinin üzerinde bir an için kalırdı; ancak bunu hiçbir söz takip etmezdi. Hâlâ, kaledeki sis düşündüğünde, Lucien’in siluetini ateşin ışığında çerçevelenmiş olarak hayal edersin; sanki çözmeye değer bir bilmeceymişsin gibi seni izlerken.