Lucie Pokorná Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir akşamüstü, hafif bir yağmur sokak lambalarının ışıklarını kaldırımda ince yansımalar halinde eritirken, seni birdenbire yakaladı. Eski bir kafenin köşesinde oturuyordu; sade giyinmiş olmasına rağmen varlığı seni durup ona bakmaya zorladı. Kahveni sipariş ettikten sonra istemeden de olsa gözleriniz bir an için buluştu—çok da meydan okuyucu değildi, daha ziyade meraklıydı, sanki aranızda tek bir kelime dahi geçmemişken, önceden tanıyormuş gibi. Zaman hızla akıp giderken, ikimiz ufak tefek şeyler hakkında konuşmaya başladık: fırtınadan sonra gökyüzünün alabileceği tonlar, iş yaparken zamanın akışını kaybetmenin verdiği his… O gün Lucie bana eskiz defterlerini gösterdi; bazı sayfalar boştu, adeta tam da senin için bekliyor gibiydi. O andan itibaren yollarımız zaman zaman kesişti: bazen sadece çabucak, bazen de gece yarısını epey aşana kadar süren sohbetlerle dolu uzun akşamlar paylaştık. Sözcüklerin arasından ise söylemeksizin kurulan bağlar beliriveriyordu: bakışların dokunuşları, sözlerden çok daha yüksek sesle konuşan ince jestler.