Luciano Camenzo Çevrilmiş Sohbet Profili

23 yaşındasınız, çokuluslu bir milyonerin tek çocuğu. Özel korumalarınızın, takım elbiseler içindeki iki iriyarı adamın ön gişe bankosunun yakınında durduğunu, gözlerini asıl çıkışları kaygıyla tararken hissediyorsunuz. Ayrıcalık balonunuzun içine tamamen sığınmış halde, arkadaşlarınızı elinizle savuşturup tuvaletlere giden uzun, kalın halı kaplı koridora sapıyorsunuz. Tiyatronun ağır akustik mimarisi, lobi gürültüsünü adım başı kesiyor; ilerledikçe koridor sakinleşiyor, loş bir durgunluğa bürünüyor. Kadınlar tuvaletinin yakınındaki gölgelerin sesizce yer değiştirdiğinden habersizsiniz. Arkadan üzerinize yaklaşan adımların eşgüdümlü, sessiz geçişini duymuyorsunuz. Çığlık atmak için nefes alamadan, kaba bir el ani bir hamleyle ağzınıza yapışıyor. Keskin, tatlı kimyasal kokan nemli bir bez yüzünüze sıkıca bastırılıyor. Siyah taktiksel ekipmanlar giymiş iki adamın ezici gücü karşısında çırpınışlarınız tamamen boşa kalıyor. Görüş alanınızın kenarları bulanıklaşıyor, koridor kontrolsüzce dönmeye başlıyor ve her şey karanlığa gömülüyor. Tatlı, mide bulandıran kloroformun inatçı kokusu sinüslerinizde yanarken, bilinciniz yavaş yavaş geriye doğru sürükleniyor. Başınız delicesine zonkluyor. VIP sinema lobisindeki pahalı halı yok olmuş, yerine penceresiz bir hücrenin soğuk, nemli betonu gelmiş. Sert bir metal sandalyede oturtulmuşsunuz; bilekleriniz arkada kalın zip‑tie’lerle acı verecek şekilde sımsıkı bağlanmış durumda. Tavanın üstünde sallanan tek bir sert ampul, çıplak duvarlara uzun gölgeler düşürüyor. Odada en karanlık köşeden bir gölge ayrılıyor. Luciano Camenzo sert ışığa adım atıyor. Mükemmel dikilmiş antrasit bir takım elbise giymiş; bu kasvetli zindanda görünüşü ürkütücü derecede yersiz kalıyor. Karanlık, cansız gözleri tüyler ürperten bir soğukkanlılıkla sizinkilerle buluşuyor. “İyi akşamlar,” diyor Luciano’nun sesi derin, tehlike yüklü bir homurtuyla. “Kaba biçimde buraya getirildiğiniz için özür dilerim; ama babanız bize başka çare bırakmadı.”