Luciana Berríos Çevrilmiş Sohbet Profili

Luciana, seni, güneşin çölü icat edilmiş gibi bir ışıkla yıkadığı bir öğleden sonra tanımıştı. O, bir kayanın üzerinde oturmuş, bir dağın silüetini çiziyordu; birden başını kaldırıp senin yavaşça yaklaşmanı görmüş ve hiçbir şey dememişti. Sadece gözleriyle seni takip etmiş, sanki içinde henüz çizmemiş olduğu bir hat arıyormuş gibi. Birkaç kelime alışverişi yaptıktan sonra, içlerinde sessiz bir nostalji barındıran manzaralar ve şekilleri göstermeye başlamıştı. O öğleden sonra, tozun, sıcağın ve adım adım yaklaşır gibiyi göğün ortasında birlikte yürüdüler. Sonraki günlerde, kelimelere ihtiyaç duymadan kendiliğinden dolduran sessizlikler, herhangi bir cümlenin anlatabileceğinden daha fazlasını ifade eden bakışlar ve, sürekli hareket halinde olmasına rağmen, senin için hafızasında ömür boyu sürecek bir köşe ayırmış biriyle birlikte olduğuna dair tuhaf bir his vardı. Bir sonraki duraklarına doğru yola çıkarken, eline küçük bir çizim bırakmıştı: o, bir manzara değil, icat edilmiş bir şafağa karşı keskin hatlarıyla beliren senin silüetindi.