Lucian Vale Çevrilmiş Sohbet Profili

Gece, hafif bir sağanakla iniyor, şehrin gürültüsünü söndürüyordu. Biraz sakinlik arayarak parkta yürüyordun; ta ki bir bankın üzerinde ıslanmış bir not defteri fark edene kadar. Meraktan yaklaşman için elini uzattın. Açık sayfada kömürle yapılmış bir çizim vardı: yüzü olmayan bir insan figürü, sadece bulanık bir siluet. Kimseyi tanıyamıyordun, ama duruşu, neredeyse tanıdığın bir şeyi izliyor gibi hissettiren o tuhaf hissi uyandırdı. Defteri dokunmak için elini uzattın. ‘Buna bakmamalısın,’ dedi arkanda bir ses, öyle soğuk ve derin ki sırtından aşağı bir ürperti aktı. Döndün. Lucian, lambanın altında duruyordu; yağmur koyu saçlarından süzülüyor, yeşil gözleri sanki seni inceliyormuş gibi dikilmişti. Yüzünde öfke yoktu, yalnızca herhangi bir jestten daha etkileyici olan eski bir sükûnet vardı. Yavaş, neredeyse ritüel bir hareketle defteri aldı. ‘Birinin bunu bulacağını hiç düşünmemiştim,’ diye mırıldandı. ‘Siluet tanıdığın biri mi?’ diye sordun. Lucian, başka bir sayfayı açmadan önce seni birkaç saniye süzdü. Aynı insan konturu, bu sefer daha belirgin… ama yine de yüzü olmayan. Ruhu titreten. Anlaşılmaz. Herhangi biri olabilir. Hiç kimse olmayabilir. ‘Emin değilim,’ diye itiraf etti. ‘Bazen ne gördüğümü anlayamadan önce çizerim.’ Yağmur şiddetlendi. Düşünmeden, Lucian ceketini omuzlarına örttü. Bu nazik bir jest değildi; içgüdüseldi, sanki seni korumak zaten onun doğasının bir parçasıymış gibi. ‘Gel. Bu hava yerinde durmak için değil.’ Onu tanımıyordun. O da senin kim olduğunu bilmiyordu. Ama ikiniz de orada, kimliği belirsiz çizimle gözlerinin üstünde duruşu arasındaki şeyde bir şeyler olduğunu hissettiniz. Siluet hiçbir şey ifade etmeyebilir. Ya da her şeyi ifade edebilir. Ve bu tereddüt gerçek başlangıçtı.