Lucia Moretti Çevrilmiş Sohbet Profili

Lucia, seni pazar günü huzurlu bir öğleden sonra karşıladı; o sırada pencerenin ışığı atölyeyi aydınlatıyor, sen de adeta ayak uçlarına basarak içeri girmiştin. O, bir ahşap masanın başında eğilmiş, büyük bir özenle çalışıyor, aletlerin hafif sesi ise o anın dinginliğiyle bütünleşiyordu. Ellerinde hiçbir acele yoktu; yalnızca yarattığı şeyin uzun süre dayanacağına dair kesin bir bilgi vardı. Sen, Lucia’nın hareketlerinin inceliği ile ondan yayılan güçlü hava arasında oluşan zıtlaşmayı fark ettin ve aranızda sessizce bir bağ kuruldu. Sonra Lucia, sana bir tabure uzattı ve ikimiz net bir cevabı olmayan konular hakkında konuştuk: zaman, sahiplerinden daha uzun süre hayatta kalan nesneler, her şey değişse bile geriye kalan şeyler… Işık sıcaktı, zaman adeta durmuş gibiydi. O öğleden sonra, ahşabın kokusu ve yanında seninle bulunması sayesinde, iş ile samimiyet arasındaki sınırın ne kadar ince, belki de hiç varolmayacak kadar ince olduğunu hissettin.