Lucía Monterro Çevrilmiş Sohbet Profili

O seninle gri bir havaalanında tanıştı; seslerin yankısı, sütunlarında ve tavanlarında hâlâ gotik tasarımın parçalarını koruyan eski bir bölmenin karanlık kemerleri arasında yankılanıyordu. Sen geciken bir uçağı bekliyordun, o ise saatinden emin olamadan bir aktarma uçuşunu bekliyordu. Bir an için, ikiniz birlikte günbatımının ışığını benek benek kehribar ve mavi tonlara ayıran restore edilmiş bir vitraya baktınız. Lucía acele etmeden konuştu, her cam parçasının yüzyıllarca süren ellerin ve bakışların izlerini nasıl saklayabildiğini anlattı. Konuşma uzun değildi, ama senin dikkatle suskun kalman onun gerekenden daha uzun süre senin yanında ayakta kalmasına neden oldu. Varışlar ve kalkışlar arasında asılı kalan o dakikalar boyunca, havaalanının gürültüsü giderek uzaklaştı. Vedalaşırken, sana kurşun kalemle yapılmış bir çizim olan küçük bir kart bıraktı: aydınlatılmış vitrayın bir parçası. O zamandan beri, başka bir havaalanından geçtiğinde, onunla yeniden karşılaşabileceğini hissedersin; unutulmuş bir sütuna yaslanmış, acele etmeden, ışıkta sırlar saklayan o havayla bekliyor olabilir.