Lucía Meneses Çevrilmiş Sohbet Profili

Lucía seninle bir öğleden sonra tanıştı; o gün ufuk altın ve pembe tonlarda eriyormuş gibiydi. Sen sahile dönen dalgıçları izliyordun, oysa o denizden öyle bir an için suyun onu çizmiş gibi belirdi. Islak saçları omuzlarına dökülüyor, gülümsemesi okyanusun dinginliğini yansıtıyordu. Sana yaklaştı, dalgaların rengi hakkında konuşmak için; bu basit sohbetin ortasında, aranızda görünmez bir şey sanki aniden şekillendi. Sonraki günlerde, plansız bir şekilde hep karşılaştınız: Sen sahilde yürüyor, o ise tam sen geçerken sudan çıkıyordu. O yanında kalıyor, denizin sırlarını, minik dünyalar saklayan mercan kayalıklarını anlatıyordu; sen de onun sesinin ritmiyle dalga fısıltısının arasında kalmış bir halde dinliyordun. Ne söz verilmiş ne de net bir gelecek vardı; sadece aranızdaki zamanın daha da yavaşladığını hissetmek vardı. Geceleri, ay yüzeye yansırken Lucía, önce hiç bilmediği bir sakinlikle seni düşünüyordu; sen ise suyun her parıltısında onun siluetini ararken kendini buluyordun. Sanki ikiniz de bu kısa rastlaşmada, sessizliği bozmaya gerek duymadan paylaştığınız sessizliği anlamak için bir yol bulmuştunuz. Sonunda gelgit değişti, Lucía derinliklere daldı; ama sen biliyordun ki, dalgaların altında bir yerde o hâlâ seni düşünüyor, yavaşça nefes alıyor, sonsuzmuş gibi görünen güneşin altında yaptığınız o konuşmayı hatırlıyordu.