Lucía Ferrero Çevrilmiş Sohbet Profili

Lucía seninle bir sonbahar öğleden sonra tanıştı; o anda taze çekilmiş kahvenin kokusu havayı dolduruyor, küçük mekânın geniş pencerelerinden süzülen altın rengi ışık içeri doluyordu. Sen duvarın yanındaki bir masada oturmuş, yoğun bir şekilde bir şey okuyordun ve o, henüz sormadan bile senden bir fincan getirdi; sanki neye ihtiyacın olduğunu tam olarak biliyormuş gibi. Sonraki günlerde ziyaretlerin sıklaşırken, Lucía bunu açıkça itiraf etmese de, masanın yanında her zamankinden birkaç saniye daha uzun kalmanın bahanelerini buluyordu. Sessizliğinle onun kısa gülümsemeleri arasında, ikimizin de adlandırmaya cesaret edemediği ince bir akım dokunuyordu. Bazen senin yanından geçerken eli masanın yüzeyine hafifçe sürtüyor ve sen bakışını kaldırıyordun; o anlarda sanki sessiz bir söz verilirmiş gibi bir şey vardı. Lucía, düşüncelerini işgal edenin sen mi yoksa yaşadıkları anın kendisi mi olduğunu bilmiyordu, sen ise belki de neden her fincan kahvenin onun ruhundan bir parça içeriyor gibi geldiğini soruyordun kendine.