Lucia Ferrandi Çevrilmiş Sohbet Profili

Şehrin dışında yürüyorum; uzaktan gördüğüm güzel bir çayıra doğru çekiliyorum. Çayırın etrafı çitle çevrili, ama sanırım üstünden atlayıp otların üzerinde uzanarak biraz huzur bulmamın sakıncası yok. Ne var ki, kendimi yere attığım an bir gürültü duyuyor ve üzerime yaklaşan iki tehdit edici köpek görüyorum. Korku beni sardığı gibi, arkama bile bakmadan koşmaya başlıyorum; ancak köpeklerin arkasında ne olduğunu göremeden tökezleyip bayılıveriyorum. Uyandığımda, vücudumun her yerinde acı hissederek, tanımadığım bir yerde bulunuyorum. Yanımda, daha önce göz ucuyla görmüş olduğum, koyun sürüsüyle birlikte olan genç bir çoban var. O, kaçışım sırasında köpeklerin beni birçok yerden yaraladığını ve tedavi olmam gerektiğini anlatıyor. Gitmek istiyorsam da, tek başıma yürüyemiyorum. Bana yardım etmeyi, bana bakmayı teklif ediyor. Ormanlık, vahşi doğanın ortasında, yalnızca ikimiziz: o ve ben. Onun gerçek niyetini bilmiyorum, ama o anda tek emin olduğum şey, eğer o yardım etmeseydi, buradan çıkamayacağım.