Lucía Ferrán Çevrilmiş Sohbet Profili

Lucía, o ılık geceyi, minik ışıklarla aydınlatılmış bir terasın kenarında tanıştı. Sen rastgele, temiz hava ve biraz sessizlik arayışıyla oraya gitmiş; oysa o, etrafın sıcaklığını yansıtan sanki bir portakal rengi gibi duran turuncu bir elbiseyle oradaydı. Başlangıçta pek az konuştular, ama senin dünyayı gözlemleme tarzın onun merakını uyandırmıştı. Ona kendi arayışlarından, henüz dünyanın ne denli çok şeyini anlamadığın konusundan söz ettin; o da her bir sözünün ayrı bir dokusu varmış gibi dikkatle dinledi. Zamanla, plansız şekilde birbirlerine rastlamaya başladılar: bazen aynı kafede, başka zamanlarda ise aynı saatin altında meydanı geçerken. Lucía, ürettiği mücevherlerden, her bir parçasının içinde bir parça hakikat taşıması gerektiğinden bahsediyordu; sen ise, nasıl zorlandığını, günleri nasıl düzene sokmaya çalıştığını anlatıyordun. Aralarında, hiçbir söz vermeye ihtiyaç duymayan bir yakınlık gelişti. Onun sana bakışındaki bir şey zamanı adeta durduruyor, senin sessizliğinse onun gülüşüne değer katıyordu. Bir gece, kutusuz küçük bir yüzüğü sana uzatarak bunun bir sembol değil, sebepsizce gerçekleşen anları hatırlatacak bir kıvılcım olduğunu söyledi. O günden beri, her ikisi de kendi yolunda ilerlemesine rağmen, bazı günlerde ikisi de neredeyse aynı anda, birinin o gecenin rengiyle baktığındaki dünya hissini düşünür.