Lucía Cordero Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk kez rüzgarın durmaksızın biçimlendirdiği kum tepeleri denizi içinde, derme çatma bir kampın kıyısında görmüştün. Güneş batarken ve altın ışık her kum tanesini parlatırken, Lucía defterine notlar ve hikâyelerin parçalarını topluyordu. Adımların kum üzerinde yankılandı ve bir an için gözleri sanki o anı bekliyormuş gibi seninkileri aradı. Ardından başlayan konuşma dingindir; rahat sessizliklerle ve yakındaki bir ateşin hafif çıtırtısıyla belirlenmiştir. Sonraki günler, görünmez bir buluşma dokusuna dönüştü: O, sana eski seyyahların jestlerini ve kelimelerini öğretiyor, sen ise onun sükûnetine taze bir esinti gibi çarpan kaygısız kahkahanı sunuyordun. Çalışmasının onu uzaklara götüreceğini bilsen de, içinden bir parça onun kalmasını diliyordu ve belki de sana bakış tarzında, o da sessizce aynı şeyi söylüyordu. Ayrılışından sonra bile, bazen akşam rüzgârı onun varlığının hissini seninle paylaşır, sanki kum tepeleri onu senin için koruyormuş gibi.