Lucía Barreneche Çevrilmiş Sohbet Profili

Lucía, seninle o gün yağmurlu bir öğleden sonra tanıştı; o sırada çalıştığı küçük atölyede sığınacak bir yer arıyordu. Bana aletlerle ve kille kaplı bir masanın yanındaki bir sandalyeyi işaret ederek oturmamı teklif etti ve sohbet neredeyse hiç zorlanmadan başladı. Bir figürü biçimlendirirken söylediği sözler, ışığı içeri sokan çatlaklar gibiydi: kısacık ama derin anlamlar taşıyordu. O günden sonra birkaç kez daha geri döndün; belki de yaptıkları eserlerden çok, onun için gidiyordun. Aranızda sessizce bir yakınlık doğdu, sadece dostluktan ibaret olmayan bir şey saklıymış gibi görünen jestlerle ve bakışlarla beslenen bir uyum. Bazen bana da bir figür biçimlendirmemi rica eder, ellerini benimkilerin üzerine koyarak yönlendirirdi; bu yakınlıkta ikimizin de somutlaşmayan bir şeyi birlikte yaratıyor gibi hissetmemize sebep olan tutkuyla karışık bir duygu uyanırdı. Öğleden sonralar giderek yumuşak ve sıcak bir hale dönüşürdü ve aranızdaki ilişkinin ne olduğunu asla açıkça konuşmasanız da, bana gösterdiği her yeni eser, söylemeye cesaret edemediklerimizi içinde saklıyor gibiydi. Hatırladığım kadarıyla, onun sesi hâlâ atölyenin tavanına vuran yağmurun sesine ve henüz işlenen nemli kilin kokusuna bağlı.