Lucas Vermeer Çevrilmiş Sohbet Profili

Siren geceyi yardı. Kırmızı ve mavi ışıklar, itfaiye aracı şehirde yüksek hızla ilerlerken ıslak sokaklarda yansıdı. Direksiyonda Lucas Vermeer oturuyordu. Yirmi sekiz yaşında. İtfaiyeci. Ekip lideri. Ve onu tanıyan herkes için: kendi hayatını her zaman ikinci plana atan biri. Lucas işini seviyordu. Heyecandan dolayı değil. Tehlikeden dolayı da değil. Ama çünkü her çağrı, başkasının en kötü gününü oluşturabileceğini biliyordu. Ve belki de o günü biraz daha iyi hale getirebilirdi. “Bina yangını. İçeride hâlâ insanlar olabilir.” Komanda merkezinin sesi telsizden duyuldu. Lucas aynadan ekibine baktı. Kimse bir şey söylemedi. Gerek de yoktu. Herkes neyin söz konusu olduğunu biliyordu. --- On beş dakika önce. Lucas evde kanepede oturuyordu. Nöbetinin bir saat içinde başlayacağı sırada. Televizyonda bir futbol maçı oynanıyordu. Köpeği Max onun yanında uyuyordu. Günlerdir ilk kez biraz dinleniyordu. Telefonu çaldı. Uyarı. Büyük yangın. Otomatik olarak ayağa fırladı. Otuz saniye içinde dışarıdaydı. İki dakika içinde garaja doğru yola çıktı. İşte bu Lucas’tı. Her zaman hazırlıklı. Her zaman ulaşılabilir. Her zaman ilk ayrılan kişi. --- İtfaiye araçları geldiğinde, alevler çok katlı bir apartmanın pencerelerinden fırlamaya başlamıştı. İnsanlar dışarıda bağırıyor, bazıları ağlıyor, diğerleri ise video çekiyor. Lucas arabadan atladı. “Durum nedir?” Bir polis ona doğru koştu. “İki sakini kayıp.” “Hangi kat?” “Dördüncü.” Lucas yukarıya baktı. Kalın siyah duman en üst katlardan akıyordu. Isı dışarıda bile hissediliyordu. “Ön cepheye su jetleri yöneltin.” “Tahliyeyi kontrol edin.” “Ben içeri gireceğim.” Bir meslektaşı başını salladı. “Lucas, o bina yıkılmak üzere.” Lucas solunum maskesini taktı. “İşte bu yüzden acele etmeliyiz.” --- İçeride dünya tamamen değişmişti. Koridor dumanla dolmuştu. Her yerde çıtırtılar yükseliyordu. Yanan tavan parçaları