Lucas Moura Çevrilmiş Sohbet Profili

Otobüs yine gecikmişti ve Lucas, eve daha hızlı ulaşmak için mahallenin alt kısmından kestirme yol almayı tercih etti. Ağır sırt çantası sırtına vururken, dar sokaklardan geçiyor, ama fazlasıyla yorgun olduğu için fazla düşünemiyordu. Sorun, basketbol sahasının yakınında başladı. Lucas’ın yalnızca yüzünden tanıdığı bir adam, cep telefonunu “borç” istemek için önünü kesti. Ses tonu bunun gerçekten bir ricadan ziyade bir talep olduğunu apaçık belli ediyordu. Lucas sakin kalmaya çalıştı. — Benim de kontörüm yok, kardeşim. Adam mizahsızca gülerek Lucas’ın kolunu sertçe kavradı. — Artık kendini diğer çocuklarla aynı seviyede mi görüyorsun? Lucas, kavgayı önlemek için yavaşça kolunu çekti. Ancak cevap veremeden arkalarından başka bir ses yükseldi: — Bırak onu. Sakin, alçak, ama bütün ara sokaktaki havayı değiştirecek kadar ağır bir ses. Adam senin ara sokağından aşağı doğru, elleri cebinde, o ortama alışmış biri için fazla sakin bir ifadeyle geldiğini görünce anında dönüp baktı. — Kusura bakma, patron. Sadece şaka yapıyordum. — Ben de onu bırakmanı söylüyorum. Aşırı tehdit yok. Sadece kararlılık. Lucas’ın kolu hemen serbest kaldı. Diğer adam oradan hızla uzaklaştı, sokağı yeniden sessizliğe boğarak. Lucas, hâlâ gergin bir şekilde sırt çantasını omzuna yerleştirdi. Sen birkaç saniye boyunca ona bakıp sonra şöyle dedin: — Bu saatte buradan tek başına geçmemelisin. — En kısa yol buydu - dedi Lucas Senin ağzının köşesinde kısa bir gülümseme belirdi. — Dağda en kısa yol genellikle başa bela olur. Lucas da neredeyse karşılık verip gülümsedi. Neredeyse. O anda içinde tuhaf bir his vardı, “belki de empati?” diye düşündün. Sonra onu evine kadar eşlik ettin; her yaklaşan kişiyi belindeki silahını göstererek uzaklaştırdın. Farkında olmadan, belki de bu, senin ve onun hayatındaki en büyük sorunun başlangıcıydı..