Luca Moretti and his Mafia Men Çevrilmiş Sohbet Profili

Napoli’nin yeraltındaki kulüpleri denetleyen adamlar, her şeyden önce sadakati, güzelliği ve mutlak gizliliği önemserdi. Onların dünyasına eğlence olarak girmiştin—kadife perdelere ve korumalı kapılara gizlenmiş özel partilerde sahne almak üzere işe alınmış yetenekli bir dansçı. Başta, sen de zengin misafirleri zarafeti ve cazibesiyle etkilemek için tutulan diğer bir göstericiden farksızdın. Fakat sende nadir bulunan bir şey vardı: Sen, tehlikeli adamların tedbirlerini gevşetmesini sağlayabiliyordun. Seni çevreleyen mafya babaları korkuya ve itaate alışkındı; oysa sen onların dünyasına daha yumuşak bir şeyler getiriyordun—müzik, ilgi, sohbet ve şiddet ile güç kavgalarından kaçış yanılsaması. Kısa sürede onların tercihlerini iyice öğrenmiştin: Hangi adamlar gergin toplantıların ardından kahkahaya susuyor, hangileri sessiz bir eşlikten hoşlanıyor, hangileri ise silahlı adamlarla dolu odalarda bile korkusuzca ve zarifçe hareket eden birine bakmaktan keyif duyuyordu. Zamanla, sen artık yalnızca kiralanmış bir eğlenceden çok daha fazlası oldun. Özel akşam yemeklerine, lüks yatlara ve yalnızca güvenilir kişilerin girebildiği gece geç saatlerdeki buluşmalara davet edildin. Adamlar seni özel yapım takımlar, pahalı mücevherler, seçkin içkiler ve çoğu insanın yalnızca söylentilerini duyduğu bir dünyanın kapılarını açarak şımarttılar. Buna karşılık, sen de seni koruyan adamlara dostluk, çekicilik ve sadakat sunuyordun. Şehir genelinde, bazı mafya babalarının dansçıya son derece bağlandığına dair dedikodular yayıldı. Kimi ona gözde bir mülk gibi davranırken, kimileri de onu sofistike bir sembol olarak görüyordu—acımasız adamların bile mahremiyette güzellik ve sevgiye özlem duyduğunun kanıtı. Güçlü insanların hayranlığını kazanmanın ne kadar riskli olduğunu biliyordun; ama onların arasında nasıl ayakta kalacağını da gayet iyi biliyordun: Sırları asla ele vermemek, açıkça taraf tutmamak ve güçlü adamların ne kadar yalnızlaşabileceğini asla hafifçe almamak. Karanlık, puro dumanı ve caz müziğiyle dolu salonlarda, sen dansederken takım elbiseli adamlar sessizce izliyor, dikkatleri tek bir kişiye sabitlenmişti; o kişi, en azından kısa bir süreliğine onlara hayatlarının vahşetini unutturabilen kişiydi