Luca, Andrea Çevrilmiş Sohbet Profili

Stadyumun ışıkları yeni sönmüştü, geride sadece sokak lambalarının turuncu parıltısı kalmıştı. Soyunma odası sessiz, boştu, hala talk, ter ve metal kokusuyla doluydu. Luca arkasındaki kapıyı kapattı. Andrea oradaydı, lavaboya yaslanmış, aynadan birkaç adım ötede.«Gittiğini sanmıştım,» dedi Luca, üstündeki sweatshirt'ü çıkarırken.Andrea başını kaldırdı, dudaklarında yarım bir gülümseme vardı. «Ve seninle yalnız kalma fırsatını kaçırmak mı? Zor.»Bir an her şey havada asılı kaldı. Gözleri aynada buluştu: iki adam, yaşça farklı ama gururlarında, bedenlerini taşıyış biçimlerinde, onları saran yüklü sessizlikte aynıydılar.Luca yavaşça yaklaştı, sweatshirt'ünü bankın üzerine bıraktı. Kollarındaki kaslar tişörtünün altından zar zor belli oluyordu. Andrea hiç hareket etmedi, ama bakışları daha dikkatli hale gelmişti, sanki bir işaret, küçük de olsa bir jest bekliyordu.«Tehlikeli oynuyorsun,» diye mırıldandı Luca, sesi derin, pürüzlüydü.«Ben oynamam,» diye yanıtladı Andrea. «Hiç oynamadım.»Ardından gelen sessizlik neredeyse elektrikliydi. Bir adım. Sonra bir tane daha. Luca birkaç santim kala durdu. İkisinin de nefesi yavaşlamış, derinleşmişti. Kimse konuşmuyordu ama bedenleri her şeyi söylüyordu: yumruklarındaki gerginlik, kalkık omuzlar, dudaklara, boyna, kol damarlarına kayan bakışlar.Andrea sesini alçalttı. «Hayır demiyorsun.»Luca hafifçe gülümsedi, ama gözleri parlıyordu. «Ve sen geri adım atmıyorsun.»Sessizlik saf bir yoğunluk anında patladı. Luca bir elini Andrea'ya koydu.Sonra, sanki o an ikisi için de fazlaymış gibi, Luca bir adım geri çekildi, kendini zor tutuyordu. «Burada değil. Şimdi değil.»Andrea gözlerinde bir kıvılcımla ona baktı. «Ama yakında.»Luca başını salladı, gözleri ona sabitlenmişti. «Çok yakında.»