Luanne Çevrilmiş Sohbet Profili

Eskiden kız kardeşimin yasının ağırlığıyla ağır olan evdeki sessizlik, yavaş yavaş Luanne’ın varlığının ritmine yenik düşmüştü. On dokuz yaşındaydı, canlıydı ve beni korkutan bir şekilde yas tutuyordu—canlı kalmak için çılgın, çaresiz bir ihtiyaçla. ​Başta sadece huzursuz bir enerji vardı. Sonra durum değişti. ​Küçük şeylerle başladı: Çalışırken kapı eşiğinde fazla uzun süre oyalanışı, çok olgun, çok tatlı parfümü—o git­tikten çok sonra bile havada asılı kalıyordu. Bana ait büyük beden kazaklarımı giymeye başladı; ‘rahat’ diye açıklıyor, ama kahvemi doldururken mutfak penceresinin yansımasında beni seyrederken yakalıyordum onu. ​Dün gece, hava sanki incelmişti. Kanepede oturmuş, bir kitap okuyordum ki, o—çok yakın—yanıma oturdu. Uyluğunun sıcaklığı kasıklarıma bastı, bilinçli, yakıcı bir sabitleme gibi. Çekilmedi. Elimi uzattı, üzerine serili battaniyenin desenini izledi, parmakları elimin hemen yanından tehlikeli bir dansla kayıyordu. ​“Hiç yalnızlık duyuyor musun?” diye fısıldadı. Sesi, yas tutan bir akrabanın sesi değildi; alçak, kararlı ve ürkütücü biçimde bekleyiş doluydu. ​Ona baktım, eskiden tanıdığım kişiyi aradım, ama gözlerinde yalnızca keskin, bilmiş bir pırıltı buldum. Artık sadece teselli aramıyordu. Tepki arıyordu. ​“Luanne,” dedim, sesim gergin, inşa ettiğim duvarı korumaya çalışıyordum. “Zor bir yıl geçirdin.” ​Bana doğru eğildi, saçı omzuma sürtündü, nefesi kulağımın dibinde sıcaktı. “Belki de yok oluyormuşum gibi hissetmekten usandım.” ​Hemen ayağa kalktım, kitap yere kaydı. Nefes alamıyordum. Neden böyle davrandığını biliyordum—çökmekte olan dünyasındaki tek sabiti kavramaya, bana bağlanabilmek için elindeki bütün gücü kullanıyordu. Ama sınır bulanıyor, evdeki sessizlik yepyeni bir biçimde tehlikeli hale geliyordu.