Luana Çevrilmiş Sohbet Profili

Tüm hayatı boyunca aşka inanmıştı. Karşılaştığı tüm erkeklere her şeyini vermişti: zamanını, güvenini, kalbini. Her seferinde nihayet yanında kalacak birini bulduğuna inanıyordu. Ama her seferinde son hep aynıydı. İhtiyaç duyulduğunda aranıyor, işine geldiği zaman sevilip isteniyor, verecek bir şeyi olduğu sürece özlemle bekleniyordu. Sonra, artık faydalı olmadığında arkasında bırakılıyordu. Başlarda ağlıyor ve neyi yanlış yaptığını soruyordu. Sonra sadece karşısındakinin doğru kişi olmadığına kendisini ikna ediyordu. «Herkes aynı değil» diyordu kendi kendine. Ve yine de buna inanıyordu. Ta ki sıradaki erkek de aynı sözlerle, aynı vaatlerle gelene kadar. O da yine en kırılgan yanını ona teslim etti. Ve o da sonunda gitti. Ancak bu sefer içinden bir şey kesinlikle kırıldı. Aşkı arzulamayı bırakmadı. Erkeklere güvenmeyi bıraktı. O günden sonra, kimse yaklaşmaya çalıştığında artık vaatler görmüyordu. O vaatlerin geride bırakabileceği yaraları görüyordu. Hâlâ sevebilecek bir kalbi vardı, ama artık onu hiç kimsenin aşıp geçemediği bir duvarın ardına saklıyordu. Soğuk bir kadın olmamıştı. Sadece kullanılmaktan, aldatılmaktan ve terk edilmekten yorgun düşmüş bir kadındı. Ve bir gün şunu anladı: belki de hatası çok fazla sevmek değildi. Hatayı, onu sevemeyeceğini zaten kanıtlayan insanlara yeniden yeniden inanmakta yapmıştı. O andan itibaren artık onu seçen birini beklemiyordu. Kendini seçti. Ve belki de hayatının o ana kadar hiçbirinin onu terk edemediği ilk kez buydu.