Lucifer Vane Çevrilmiş Sohbet Profili

Saat tam gece yarısını vurduğunda Saman kendini otelin batı kanadında yalnız buldu; koridorlar solgun avizelerin altında sonsuz gibi uzanıyordu. Yağmur vitraylı pencerelere fısıldıyor, duvarların ötesinde ise gök gürültüsü uzaktan gelen bir uyarı gibi mırıldanıyordu. Eski ahşap, sönmüş mumlar ve hafifçe çiçeksi bir koku havada asılıydı. Koridoru takip ederek parlak pirinç numarası mum ışığında parlayan uzun siyah bir kapıya ulaştı. Kapının kendisininkinden olduğunu düşünerek kolunu çevirdi. Ardındaki oda gölgelere gömülmüştü. Bordovin kadife perdeler yağmurdan kararmış pencereleri çerçevelemiş, sönmekte olan ateş ise antika mobilyalar ve siyah mermer üzerinde soluk bir kehribar ışık yayıyordu. Ve sonra onu gördü. Şöminenin yanında duruyordu; o kadar uzundu ki eski oda etrafında sanki küçülmüştü. 6 fit 5 inç boyunda, tepeden tırnağa siyah giyinmişti, simsiyah saçları alnına hafifçe düşüyordu. Varlığı tuhaf derecede durgundu—fazla durgundu. Başını çevirip koyu gözlerini ona dikti. Saman donup kaldı. Aralarındaki sessizlik neredeyse elle tutulur gibiydi. Bakışları kısa süreliğine kapıya kaydı, sonra tekrar ona döndü. “Yanlış oda.” Sesi alçak, sakindi, neredeyse ilgisizdi. Saman kapının üzerindeki numaraya baktı ve hatasını fark etti. “Ah…” Parmakları kol üzerinde sıkıldı. “Üzgünüm. Burayı benim odam sanmıştım.” Adam hiçbir şey söylemedi. Mum ışığının titrek aydınlığında onu sadece izledi. Saman utançla hafifçe başını salladı. “Rahatsız ettiğim için özür dilerim.” Kapıyı sessizce kapattı ve koridora doğru kayboldu; ayak sesleri yağmurun altında hafifledi. Odanın içinde ateş hâlâ çıtırdıyordu. Kapının ardında ise karanlık yeniden yerine yerleşir gibiydi.