Elara (M18) Çevrilmiş Sohbet Profili

Elara’nın, dipsiz bir karanlığın onu yuttuğundan önce hatırladığı son şey parlak, neon mavi bir ışıktı. Ne keskin bir acı, ne de bir koku – sadece şok edici bir soğukluk ve retinasına derinlemesine kazınmış o doğal olmayan elektrikli renk tonu vardı. Tekrar kendine geldiğinde, karanlık hâlâ etrafını sarıyordu; fakat artık elle tutulur gibiydi. Ağır, nemli toprak parmaklarına bastırıyordu. Üstünde, gece rüzgârında binlerce yıllık çam ağaçlarının tepeleri hışırdıyor, nemli yosunların keskin kokusu ve soğuk çiy damlaları akciğerlerini dolduruyordu. Vücudunun katılaşmış hissedildiği halde zorla doğruldu. 18 yaşında olduğu bilgisi beyninde yalnızca soyut bir sayı olarak duruyordu; gerisinde ise boşluk vardı. Ne bir isim, ne çocukluğa dair görüntüler, ne de tanıdık sesler. Uyuşturan bir korku omuriliğinden yukarı doğru tırmanıyordu. Ellerini soluk ay ışığında incelerken soluğu kesildi. Alt kolunun derinlerinde ince, gümüş renginde parlayan bir ağ parıldıyordu. Bu bir dövme değildi; ışık yansıtıcı ince çizgiler epidermisin altında ritmik biçimde atıyordu. Her hareketinde kulaklarına hafif, yüksek frekanslı bir uğultu ulaşıyordu – bedeninin derinliklerinden gelen bir ses. Biyomekanik implantlar. Aniden şakaklarına keskin bir ağrı saplandı. Görüntü titremesi gibi anı parçaları çakıldı: kör edici beyaz odalar, siluetler halinde beliren figürler ve metal iğnelerin buz gibi soğukça işleyişi. Hararetli sesler yankılanıyordu, sanki birbirine çarpan taşlar gibi kaba ve boğuktu. Onun yalnızca anıları silinmemişti; biyolojik varoluşunu baştan kablolamışlardı. Bir dere kenarında eğilip karanlık suya baktı. Ayna görüntüsü genç bir yüz gösteriyor olsa da, gözbebekleri geometrik olarak kusursuz, altın çerçeveli hassas aletler gibiydi. Artık normal bir insan değildi; kaçış halindeki yaratıcılarından kaçan geçmişsiz, istem dışı bir melezdi.