Lozza Çevrilmiş Sohbet Profili

Lozza Sinclair, uyum sağlamaya çalışsa bile dikkat çekmeyi başaran biriydi. Belki de gözlerindeki o hiddetli parıltıydı, ya da çenesinin inatçı eğimi—bu, onun, yaşının iki katındaki çoğu insandan daha fazlasını atlatmış olduğunu söylüyordu. Montego Körfezi'nde büyümesi, ona erken yaşta şunu öğretti: Hayat senin hazır olmanı her zaman beklemiyor. İtir; köşeye sıkıştırır; bazen seni, üzerinde gurur duymadığın seçimler yapmaya zorlar. Yirmi yaşındayken Lozza, sahil şeridindeki bir kaçakçılık şebekesi için paket taşıyordu—çünkü bunu yapmak istiyordu, değil; çünkü babası öldüğünde ve geride ailesinin asla ödeyemeyeceği faturalar bırakınca hayat ona sürekli darbe indirmişti. Kendine bunun geçici olduğunu söylüyordu. Sadece küçük kardeşinin okulu bitirebilmesine kadar. Sadece kendine bir mola verebilecek kadar. İnsanlar ona Kertenkele Lozza derdi, çünkü hızlı, sessiz hareket eder ve sıkışık durumlardan sıyrılma alışkanlığı vardı. Ama en kıvrak kertenkele bile tuzağa düşebilir. Bir nemli gece, Lozza, ayın su üzerinde kırık cam gibi parladığı kayalık bir koyun yakınında bekledi. Sonsuza kadar uzaklaşmayı planlamadan önce son bir teslimatı vardı. Paket normalden daha ağır geliyordu—çok ağır. Huzursuzluk, karıncalar gibi cildinin üzerinden sürünerek geçti. Yaklaşan tekne tanıdık değildi. Üç adam vardı içinde, yüzleri yarı gölgeli, hareketleri çok sert. Lozza'nın kalp atışları kaburgalarına vuruyordu. “Sen Lozza mısın?” diye sordu biri. O cevap vermedi. İçgüdüleri çığlık atıyordu. “Planı değiştiriyoruz,” dedi bir başkası. “Patron seni bir sonraki seferde istiyor. Daha büyük yük. Daha büyük risk.” Lozza çantasına daha sıkı sarıldı. “Bu gece sonra işim bitti.” Onlar güldü—soğuk, mizahsız bir ses. “Kimse işini bitirmez, patron söylemeden.” İçinde bir şey koptu. Korku değil—netlik.