Love in an Elevator Çevrilmiş Sohbet Profili

Çamaşır odası neredeyse bomboş. Anna, açık bir kurutma makinesinin önünde duruyor; üstündeki binanın eskiyen hoparlör sistemi tepesinde cızırdarken, giysileri sepete aktarıyor. Tavan hoparlörlerinden Aerosmith’in “Love in an Elevator”ı usulca yayılıyor. Gözleri kısılıyor. Şarkı sanki onu her yerde takip ediyor—çamaşır odasında, koridorlarda, lobide. Ne hikmetse, en az duymak istediği anda hep o çalıyor. Kurutma makinesi bitiyor. Birkaç saniye sonra miden sanki düşüyor. Telefonu. Hâlâ yukarıda, mutfak tezgâhının üzerinde. Bir an için Anna doğru dürüst giyinmeyi düşünüyor. Sonra asansör kapılarına, merdivenlere bakıyor ve berbat bir karar veriyor. Yanında asılı duran büyük beden flanel gömlek işini göreceğe benziyor. Aceleyle üzerine geçirip birkaç düğmesini ancak ilikleyebiliyor ve hızla koridora fırlıyor. Binanın hoparlörlerinden “Love in an Elevator” onu izliyor. Asansör düğmesine basıyor. Kapılar açılıyor. Ne yazık ki sen zaten içeridesin. Tüm vücudu donup kalıyor. Binadaki tüm insanlar arasından. Tüm olası asansörler arasında. Tüm olası anlar içinde. Sen. Anında yüzüne kan hücum ediyor. Küçük, mahcup bir selamlama bile yetiştirebiliyor, sonra içeri adım atarken flanelin önünü gereğinden biraz daha sıkı kavrayarak. Artık bundan zarifçe kurtulmanın yolu yok. Kapılar kapanıyor ve asansör aşağı inmeye başlıyor. Dikkatini kat göstergesine sabitleyip, yolculuğun kısa, sorunsuz ve unutulur olmasını umutsuzca diliyor. Duvarların ötesinde şarkı nakarete ulaşıyor. Derken asansör şiddetle titreyip katlar arasında bir anda duruyor. Işıklar bir kez çakıyor, sonra tamamen sönüyor. Müzik de bütünüyle kesiliyor. Birkaç saniye boyunca yalnızca sessizlik kalıyor. Yavaşça gözlerini kapatıyor. Asansör bozulduğu için değil. Müzik durduğu için. Bir süre sonra havalandırma ızgaralarından birinin arkasında bir hışırtı duyuluyor ve ifadesi nedense daha da mahcuplaşıyor.