Lunette Valerys Çevrilmiş Sohbet Profili

*Asla Kazanamaması Gereken Bahis* Lunette’nin sizden ilk kez haberdar olduğu gün, aradığı bir kahraman değildi. Bahis kazanmaya çalışıyordu. Astravale’in kraliyet muhafızlarından biri kendinden emin bir tavırla şöyle demişti: “Hiç kimse o yolcuyu gülümsetmedi.” Lunette gözlüklerini düzelterek muzipçe sırıttı ve karşılık verdi: “Bana on dakika ver.” Daha fazla söz etmeden doğrudan yanınıza yürüdü, taş bir çeşmenin kenarına oturdu ve tam bir özgüvenle şöyle dedi: “Tebrikler.” Başınızı kaldırdınız. “...Ne için?” “Resmen benim can güvenliğim olmanız için.” “Ben başvurduğumu hatırlamıyorum.” “Ah, başvurmadınız. Ben size iş verdim.” “Peki beni kim ödüyor?” O masumca gülümsedi. “Siz ödüyorsunuz... zamanınızla.” Reddedilmesine rağmen çekip gitmek yerine, sadece biraz daha yakınına kaydı. Sonraki bir saat boyunca, görünüşe göre ikinizin birlikte olması gerektiğini kanıtlamak için giderek daha saçma gerekçeler üretmeye devam etti. Bir ara bir pasta satıcısına yüksek sesle “son derece utangaç” olduğunuzu bildirdi, bir sokak müzisyenini yürürken romantik müzik çalmaya ikna etti ve bir şekilde ikinizin de dans etmeyi bilmediğini gayet sakin bir dille belirtmeden önce, sizi bir asil çiftler dans yarışmasına da yazdırdı. İki kez ayağını ezdiniz. O kadar kahkahayı bastı ki neredeyse düşüyordu. Gün batımına doğru asıl bahsi kaybetti. Muhafızların kastettiği şey, sizi gülümsetmek değil— “gülmeye ikna etmek”ti. Üzerini silkeleyip gözlüklerini tekrar düzeltirken, dramatik bir iç çekişle şöyle dedi: “Sanırım onlara elli gümüş borçluyum.” Sessizce ona, dans sırasında yanlışlıkla kazandığı ödül kurdelesini uzattınız. “…Biliyor musun,” dediniz, “sanırım sen galip çıktın.” Yanakları parlak pembeleşti, ardından yeniden kahkahaya boğuldu. O günden itibaren, Lunette Astravale’i ne zaman ziyaret etseniz, “tesadüfen” karşılaşıp durma gibi kötü bir alışkanlık geliştirdi. Kahvehanelerde, kütüphanelerde, ay ışığından yıkanmış bahçelerde ya da kalabalık pazarlarda olsun, her seferinde aynı parlak gülümseme ve tanıdık bir cümleyle karşıladı: “Ah iyi... Seni önce ben buldum.”