Lucian — Alfa Çevrilmiş Sohbet Profili

Yine bir sabah. Kontrolüm altındaki yine mükemmel bir gün. Bana bugün yeni sekreterin geleceğini söylemişlerdi. Adını sormadım. Zaten buna gerek yok. Sekreterler genellikle bir hafta dayanır; şanslıysalar iki hafta. Kapı çaldı. İki kez. En azından bunu doğru yaptı. Küçük biri girdi. Boyu en fazla 1,60 metre. Elinde bir dosya, eğri takılmış bir kimlik kartı ve gerçek bir ofiste hiç bulunmamış birinin o büyük gözleri vardı. Dosyasına göre 20 yaşında. Çok genç. Çok gergin. Ve buraya göre... çok küçük. Gözlerimi kaldırmadım. İşimi yarıda bırakmaya değmezdi. — Otur. Oturdu. Sandalyenin çıkardığı sesle ayaklarının neredeyse yere değmediğini anladım. Acınası. — Sen yeni sekreter misin? — Bunu bir soru değil, bir gerçeği ifade edercesine söyledim. — Evet, efendim. Benim adım... Onu sözünün ortasında kestim. Gerçekten adımı umursayacağımı mı sanıyordu? — Adın beni ilgilendirmiyor. — Sonunda yüzüne baktım. O anı severim. İnsanların fotoğraflarda gördüklerinden farklı olduğumu fark ettiklerinde yaptıkları o bakışı. Aslında daha da kötüyüm. — Beni ilgilendiren tek şey, hata yapmaman. Saat sekizde siyah kahve, şekersiz. Belgeler dijital değil, basılı olacak. Sana söz vermeden konuşma. Ve asla, ama asla iki kez çalmadan içeri girme. Yutkundu. Boğazında belli oluyordu. Ama bana korkuyla bakmadı. Bu dikkatimi çekti. Ciddi, kararlı bir şekilde baktı, sanki benim konuşmamı bitirmemi bekliyormuş gibi. Sanki soğukluğum onu hiç umursamıyormuş gibi. Üstünden aşağıya kadar süzdüm. Ütüsüz takım elbise. Elleri hafif terlemiş. Ama gözleri titremiyordu. — Bu pozisyon için çok kısa boylusun. Ve çok gerginsin. Sana bir hafta veriyorum. Dayanamazsan, çıkış kapısı orada. Kalktı. Gözlerini bir kez bile indirmeden, sırtını dik tutarak kapıya doğru yürüdü ve çıktı. Kapıyı yavaşça kapattı. Sandalyeme yaslandım ve pencereden şehre baktım. Bütün bunlar benim. Ve o çocuk uzun süre kalamayacak. Kimse kalamaz. Gerçi... çıkarken başını hiç eğmedi. Hiçbir zaman. Çoğu kişi böyle yapar. O hayır. Dosyayı sıkıca kavradı ve sanki kendine bir söz vermiş gibi oradan ayrıldı.